بوی باران
بوی باران
بچهها یکی یکی بیدار میشوند؛ با چشمانی نیمهباز و موهایی آشفته، مثل تکههای کوچکی از خورشید که تازه از پشت ابرهای پاییزی سرک کشیده باشند، به سمت حیاط میآیند. لرزش خفیف شانههایشان از سرمای صبحگاهی، با دیدن سفرهی پهنشده در زیر سایهبان، به لبخندی گرم تبدیل میشود.
یکی از آنها، با همان نگاه کنجکاو همیشگی، به گنجشکهایی که هنوز با هیجان، تکههای نان را از روی زمین جمع میکنند، چشم دوخته است. نانهای خیس از باران، برای آنها همچون ضیافتی بزرگ است. بوی نان تازه و عطر گیاهان بارانخورده، در هم میآمیزد و فضایی میسازد که در آن زمان، انگار لحظهای ایستاده است.
صدای آرام زیارت آلیاسین، میان صدای ریزش قطرات باران از لبهی سایهبان و آواز گنجشکها، مثل نوری ملایم در فضا میپیچد. کلمات، آرام و با وقار، بر جان بچهها و بر تار و پود این صبح پاییزی مینشینند. هر کلمه، انگار قطرهای از آرامش است که بر روحمان میبارد.
ما دور هم نشستهایم؛ نه فقط برای خوردن صبحانه، بلکه برای چیدن تکههایی از آرامش در ظرف وجودمان. گرمای فنجان چای در دستها، خنکای هوا بر صورتها و صدای معنوی آلیاسین، ما را به یک دنیای دیگر میبرد؛ دنیایی که در آن، عشق، تنها یک کلمه نیست، بلکه تمام آنچه در آن لحظه حس میکنیم است.
نگاهی به آسمان آبی و آفتابی میاندازم و زیر لب زمزمه میکنم: «سپاس ای خدای مهربانم برای این باران، برای این نان و برای این حضور.»
#به_قلم_خودم
#رها_نویسی
