یاس کبود

آیا کوتاهیِ مسئولین، نباید بهانه‌ای برای ترکِ میدان باشد؟ در روزهایی که خیابان‌ها کم‌رنگ می‌شوند و کفتارها در کمین نشسته‌اند، باید پرسید: وظیفه‌ی ما در برابر خونِ رهبر شهید چیست؟ از روایتِ گرمِ مردمی در دلِ خیابان تا یادآوریِ عهدِ خونینِ «ما اهل کوفه نیستیم»؛ این نوشتاری است برای کسانی که می‌دانند نباید اجازه داد غفلتِ دیگران، در انجام وظیفه‌ی ما اخلال ایجاد کند.

هوا گرم است؛ شرجی‌های نفس‌گیر جنوب شروع شده‌اند. اغلب، تازه از اربعین حسینی بازگشته‌اند. خیابان کمی خلوت شده است و شور شب های اول را ندارد، اما سراسر عشق، اخلاص و خون‌خواهی است.

مذاکرات، امروز مردم را نسبت به مسئولین دلسرد و دل‌چرکین کرده است؛ اما معتقدند برای یاری امام سیدمجتبی خامنه‌ای، باید در خیابان بود. بعد از پنج ماه، حالا دیگر غریبه‌ای میان ما نیست؛ در واقع، باهم خانواده شده‌ایم.

خانواده‌ای در دل خیابان

مامان‌علی شیرینی درست می‌کند، خانم مهدوی لقمه نان و پنیر‌خیار می‌آورد، خانم احمدی آب پخش می‌کند و فاطمه‌سادات لیوان‌ها را جمع می‌کند؛ و این ادامه دارد… حالا اگر کسی غیبت بخورد، دل نگرانش می‌شویم؛ تماس می‌گیریم، حال او را و حال خانواده‌اش را جویا می‌شویم.

اینجا ما باهم، با وجود تمام تفاوت‌ها — از لهجه و زبان و قومیت گرفته تا فرهنگ، رسومات و طبقات اقتصادی و اجتماعی — یک درد مشترک داریم.

خون رهبر بر گردن ما 

پیرمرد روی صندلی کنار دوستانش نشسته بود. از چهره او را می‌شناسم؛ هر شب می‌آید، به قول خودمان «عمو پایه ثابت خیابان» است. کمی ناخوش بود؛ می‌شنیدم که می‌گوید: «حاضرم هر سه چهار روز یک بار، یک تکه نان خشک بخورم؛ ولی خون رهبر شهید گردنم نمونه!» سوختم! «خون رهبر شهید گردنم نمونه»؛ این جمله مثل مته افتاد به جانم.

می‌رسم خانه؛ گوشی را از کیفم بیرون می‌آورم و به همکلاسی‌ها و دوستانم پیام می‌دهم. با خود می‌اندیشم: خیابان نباید خلوت شود. شب‌های اول می‌آمدیم تا هرزه‌ها و وطن‌فروش‌ها دست از پا دراز نکند؛ امروز اما باید بیاییم، که شعار: «اهل کوفه نیستم؛ علی تنها بماند.» تحقق یابد.

راستی، شما چند شب است که به تجمعات نیامدید؟ اگر ما را شریک در خون ریخته‌ی رهبر شهید بنویسند، کجای جهنم جا داریم؟ یادتان هست؟ قرار انتقام را، و عهد همبستگی را؛ یادتان هست؟ یادگار و آخرین توصیه‌های رهبر شهید؛ «بیایید باهم دوباره برخیزیم و خیابان را حفظ کنیم.»

وظیفه ما در برابر کفتارها

کفتارها هنوز در کمین نشسته‌اند. بدانید، آنکه مسئول است، رئیس‌جمهور است یا رئیس مجلس، یا وزیر و نماینده است یا در دستگاه قضا؛ همگی یک وظیفه‌ای دارند. اما من و شما هم یک وظیفه‌ای داریم؛ نگذارید کوتاهیِ دیگران، در انجام وظیفه‌ی خودمان اخلال ایجاد کند.

یا علی بگویید و به سمت میدان کربلا، با ندای «الله اکبر» و «یا الثارات»، برخیزید!

صدای خس‌خسِ نفس‌هایم را می‌شنیدم و قلبم… انگار می‌خواست از سینه بیرون بیاید! واقعاً آنچه می‌بینم، تابوتِ شماست؟

پاهایم را حس نمی‌کردم؛ نمی‌دانم مسیر را پیاده می‌آمدم یا از شدتِ شوقِ دیدار، پرواز می‌کردم…

دست‌هایم را روی تابوت می‌کشم؛ مثل تکه‌ای یخ، سرد است و مرا به یغما می‌برد. گرمای اشک‌هایم، زندگی را به من یادآور می‌شود. سر از تابوت برمی‌دارم؛ حالا، از هر فکر و خیال و حرفی، خاموشم.

به دست‌هایم نگاه می‌کنم که تو را در آغوش گرفتند؛ می‌لرزند و انگار با من غریبه‌اند. گمان می‌کردم به اینجا که برسم، به این لحظه، باید جان بدهم؛ ولی هنوز… این نفس، عزمِ سفر ندارد.

خاموشیِ این لحظه، از هر فریادی بلندتر است. انگار زمان، در جلوی این تابوت، ایستاده و از حرکت بازمانده است. سکوتی که از میانِ لرزشِ دستانم می‌گذرد، سکوتِ پایانِ جهان است؛ سکوتی که در آن، تنها صدای شکستنِ چیزی در اعماقِ روحم به گوش می‌رسد.

چرا این سکوت؟ چرا این سردی؟
گمان می‌کردم با رسیدن به این آستانه، آتشِ درونم شعله‌ور می‌شود، اما این‌که می‌بینم، مرا به سرمایِ مطلقِ یک انجمادِ ابدی فرو می‌برد. انگار تمامِ کلمات، تمامِ دعاها و تمامِ اشک‌هایی که برای این لحظه جمع کرده بودم، در برابرِ عظمتِ این واقعیت، ناچیز و بی‌معنا گشته‌اند. من در برابرِ این تابوت، نه یک سوگوار، که یک هیچ‌کس هستم؛ تهی از هر ادعا، خالی از هر هیجانِ گذرا.

اما… در میان این انجماد، چیزی در اعماقِ این کالبدِ لرزان، جرقه می‌زند. همان گرمایِ اشکی که زندگی را یادآورم، حالا دارد از سرمایِ تابوت، فاصله می‌گیرد. این لرزشِ دست‌هایم، دیگر از ترسِ مرگ نیست؛ از لرزشِ قدرتی است که می‌خواهد از خاک برخیزد.

آیا می‌توان از این سکوت، فریادی بیرون کشید؟
آیا می‌توان از این سرمایِ مرگ، آتشِ انتقام ساخت؟

بله.
این نفس که هنوز عزمِ سفر ندارد، به زودی، عزمِ برخاستن خواهد کرد. من امروز اینجا نیستم که فقط با شما وداع کنم؛ من اینجا هستم تا از میانِ این سکوت، عهدی ببندم. عهدی که نه با کلام، که با خون نوشته می‌شود.

اگر قرار است این دیدار، آخرین دیدارِ من با این جهان باشد، پس بگذار این آخرین حضور، سنگِ بنایِ برخاستنِ من باشد. من از این تابوت، نه فقط یادِ شما، که شعله‌ی راهِ خود را برمی‌گیرم.

رهبر شهیدم ما خواهیم برخاست؛ به امامت امام امت برای انتقام و مبارزه با استکبار جهانی خواهیم برخاست.

آدمِ عزادار، چشم و گوشش پیشِ عزیزِ از دست رفته‌اش است؛ هر طرف می‌چرخد، عزیزش را می‌بیند و هر صدایی، دلش را هوایی می‌کند.امشب که درِ روضه باز شد، من به محض ورود، چشمم به پارچه‌ی سیاهی خورد که در میان‌اش تصویر تو را در آغوش داشت؛ و به رسمِ خونخواهی به روی آن با رنگِ سرخ، دورِ تصویرت نوشته بودند: «یا الثاراتِ خامنه‌ای، یا الثاراتِ حسین است». چشم که در شوقِ دیدارِ تو بود، با دیدن این تصویر، با اشک وضو گرفت و عرضِ سلام و احترام کرد.

با صدای «حسیــن، حسیــــن»ِ مداح که آن را می‌کشید، در من پیرزنی زاده شد؛ پیرزنی با دست‌های پرلرزش که بر دیوارهای سیاه می‌کشد؛ دیوارهایی که حالا با نامِ آقای اباعبدالله جان گرفته‌اند. او پاهای بی‌رمقش را بر زمین می‌کشد تا خودش را به تصویرِ عزیزش برساند. نیستی عزیزجان، ببینی چگونه ماتمِ تو، ماتمِ روضه‌ی حسین را پیش از پیش سنگین کرده است!

نفسی می‌کشم و عطرِ چایِ روضه‌ی آقای اباعبدالله، تا عمقِ جانم می‌رود؛ عطری که حیاتم می‌بخشد. دخترکِ خادمی که لباسِ احرامِ محرم بر تن دارد، سینی را جلوی من می‌گیرد. استکانِ منقش به «السلام علیک یا اباعبدالله» را در دست می‌گیرم؛ گرمایش، سرمایِ تنم را می‌کشد و به پیکرِ نیمه‌جانم، جانی دوباره می‌بخشد.

…دستم را از روی دیوارِ کاهگلیِ کوچه برمی‌دارم؛ سردیِ دیوار، گرمایِ اشکم را بیشتر به رخ می‌کشد. اینجا، در این کوچه، تاریخ نَفَس‌تنگی گرفته است. اینجا همان‌جاست که سنگینیِ “سکوت"، از صدایِ فریادهایِ غدیر بلندتر بود.

چقدر عجیب است؛ غدیر، عیدی که در آن “نور” بر “ظلمت” چیره شد، حالا در غربتِ این کوچه‌ها، زیر آوارِ مصلحت‌هایِ دروغین، نفس‌هایِ آخرش را می‌کشد.

من دوباره درِ خانه‌ها را می‌زنم. صاحب‌خانه‌ها همان‌اند که چند صباح پیش، در دشتِ غدیر، دستانشان را به نشانه‌ی بیعت بالا برده بودند. می‌پرسم: “مگر ندیدید دستِ علی را؟ مگر نشنیدید طنینِ ‘مَن کُنتُ مَولاه’ را؟”

اما آن‌ها حتی در را هم باز نمی‌کنند. فقط صدایِ لولایِ زنگ‌زده‌ی در می‌آید که رویِ گوشِ تاریخ می‌خراشد و بعد… سکوت. سکوتی که بویِ ترس می‌دهد، بویِ دنیاطلبی، بویِ فراموشیِ تعمدی.

به انتهایِ کوچه می‌رسم؛ به خانه‌ای که درش، ساده‌ترین درِ دنیاست اما سنگین‌ترین درِ تاریخ. آرام می‌نشینم. بویِ نانِ جو می‌آید و صدایِ مناجاتی که از دیوارها عبور می‌کند و به عرش می‌رسد. بغض می‌کنم، نه برایِ علی؛ که علی، بلندتر از آن است که درِ بسته‌ی مردم، قدرش را کوچک کند. بغض می‌کنم برایِ خودم، برایِ نسل‌هایی که بعد از ما می‌آیند، و برایِ همه‌ی کسانی که می‌دانند “حق” چیست، اما عمریست که دارند با “باطل” سازش می‌کنند.

من پشتِ این در، دیگر چیزی نمی‌خواهم. فقط می‌خواهم یکی باشد که بداند: 

«مولایِ من! اگر همه‌ی جهانِ امروز هم در را به رویت ببندند، من همین‌جا، پشتِ همین درِ بسته‌ی تاریخ نشسته‌ام؛ نه برایِ معجزه، که برایِ وفاداری. استخوان در گلو دارم، اما هنوز هم فریاد می‌زنم: علی مع الحق. و این بهترین جایِ جهان است برایِ ایستادن؛ حتی اگر تمامِ دنیا، این کوچه را فراموش کرده باشند.»

در بسته است، اما این در، تنها راهِ ورود به بهشتِ معرفت است؛ راهی که از کوچه‌هایِ تنهاییِ علی می‌گذرد و به حقیقتِ ابدیِ خدا می‌رسد.

یک جاهایی آدم از همه چیز تهی می‌شود و تنها یک چیز اون رو نگه میداره!
همون یک چیز حبل الله است
تو همان حبل الله من بودی🥲
حالا که نیستی ایام نه به کام است نه میگذرند😔
نشسته ام به تمامی ایامی که بودی می اندیشم همه چیز خوب بود تلخی روزگارم حتی شیرین بود
حالا اما هیچ چیز شیرین نیست رنگ ها را پررنگ تر از قبل میکشم اما جز سیاه و سفید نیست
کاش بودی کاش میخندیدی یا اصلا کاش حرف میزدی با ما کم ولی حرف میزدی
از بعد رفتنت یتیم شدم یتیم😞
باید ببینی چه خنجرهای پنهان شده ای زخم به گلوهایمان انداختند
چه آدم هایی برایمان رنگ باختند
هیچ چیز مثل قبل نیست حتی آدم هایی که دوست میداشتم
آدم هایی که گمان می کردم یاور روزهای بی کسیم خواهند بود بعد تو نقاب هایشان افتاد
غریب شده ام با آنکه آشنایم بود حالا من چشم میچرخانم به دنبال آدم هایی که باهم اشتراک بزرگی داریم بنام تو
آری تو عزیز دل من، امین روح و جانم که مرا صیقلم می‌داد.
عزیز من …